Er was een mooie opkomst voor het toernooi. We konden onszelf een kwartiertje warm slaan, waarop de voorzitter wederom wat verwarring stichtte door met een pak speelkaarten te zwaaien. Er stond ook al een tafeltje klaar, dus snel zitten en delen maar die kaarten. Maar nee, dat had ik even verkeerd begrepen. De kaarten werden verdeeld onder de aanwezigen en zo werden de teams ingedeeld.
Met dit ingenieuze systeem kwamen we telkens andere tegenstanders en medespelers tegen. Ik heb mijn uiterste best gedaan om dit toernooi op mijn naam te schrijven en sloeg linksom, dan wel rechtsom iedereen van de baan, maar aan het eind bleek toch dat Martijn Pollmann nog meedogenlozer was geweest. Er moest dus nog een finale gespeeld worden tussen de potentiële winnaars. Karin van Klink had ook nog geen partij verloren en dus deelden we de teams als volgt in: Karin met ondergetekende, en Martijn met Frank Koudijs.
Ondertussen kwam om 22.00 uur Klaas van Impelen nog aanzetten. Hij dacht waarschijnlijk dat de voorronden voor hem niet bedoeld waren en dat hij zo door mocht gaan naar de finale.... Die tijd is geweest, Klaas! Op dit niveau moeten we kei- en keihard zijn.
De finale werd nog een heel spannende partij. De stand ging lange tijd gelijk op, maar aan het eind bleken Martijn en Frank net iets meer punten te hebben: 39 voor hun en 36 aan onze zijde. Ik heb niet geteld, dat moge duidelijk zijn...
Zo kwam het toernooi aan zijn eind en gelukkig waren er geen valse noten te beluisteren geweest. Martijn ging met de hoofdprijs naar huis (een t-shirt in een XS-maatje) en verder werden er nog wat bandjes uitgereikt met de opdruk “I am a bad boy”. Ik heb er niet één gehad, maar dat lijkt me logisch, want zo slecht ben ik niet.
Tot de volgende uitvoering maar weer, waarbij ik nog meer spelers verwacht die hun partituur komen spelen.